aż do przejścia na emeryturę w 1970 r., piastując szereg odpowiedzialnych funkcji – dziekana Wydziału Pedagogicznego (1950–1953), dziekana Wydziału Teorii, Kompozycji i Dyrygentury (1953–1963), kierownika Katedry Teorii i Kompozycji (1958–1969), a następnie rektora (1963–1969). Był inicjatorem i pierwszym prezesem terenowego koła Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków przy Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej; od 1948 członek Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, członek Klubu Demokratycznej Profesury.
Dorobek naukowy W dorobku Zbigniewa Liebharta znajdują się prace naukowe (np. Maniery progresyjne w muzyce XIV w., Wzrost poczucia formy w wiekach średnich, Braki systematyki muzykologii, Skrypt systematyki), recenzje koncertów, premier operowych, a także artykuły polemiczne – publikowane zarówno w prasie lokalnej, jak i ogólnopolskiej. W jego dorobku twórczym znaleźć można ilustracje muzyczne do dwóch słuchowisk radiowych oraz opracowania pieśni ludowych na chór mieszany, opracowania melodii ludowych węgierskich i czeskich. Na antenie Rozgłośni Wrocławskiej PR Liebhart prowadził audycje umuzykalniające w formie tzw. skrzynki muzycznej. Był pomysłodawcą „Artosów” – audycji umuzykalniających prowadzonych we wszystkich liceach ogólnokształcących Dolnego Śląska, do których angażował wybitnych muzyków i śpiewaków, m.in.