W ramach konkursu ogłoszonego pod koniec 1917 r. przez miasto, w kolejnym 1918 r. wybrano projekt, który wykonał warszawski ogrodnik i planista Walerian Kronenberg. Autor wziął w nim pod uwagę występujące w tym miejscu zachowane pozostałości dawnych umocnień, przedpola i fosy zamojskiej twierdzy oraz ich wzajemny układ, jakie w projekcie zostały odpowiednio dopasowane i zaadaptowane do konkretnego rozplanowania parku, bez wprowadzania zmian naruszających historycznie ukształtowane i utrwalone elementy twierdzy. Na krótki okres – w roku 1919 – doszło do wstrzymania realizacji koncepcji W. Kronenberga, z uwagi na inne zamiany wprowadzone samowolnie i bez konsultacji przez kierownika budowy parku (pracownika zamojskiego magistratu) Edwarda Kranza, które uwzględniały m.in. odbudowanie w miejscu parku zniszczonych wałów i nieco inną koncepcję przebiegu alejek. Ostatecznie jednak zrealizowano plan W. Kronenberga, co trwało w kolejnych etapach do roku 1926.