Klimatyzatory ewaporacyjne dzieli się na: bezpośrednie, pośrednie, hybrydowe (pośrednio-bezpośrednie).
Opis Klimatyzacja ewaporacyjna była stosowana w Starożytnym Egipcie i Persji. Wykorzystywano mokry materiał zawieszony w drzwiach i oknach oraz podziemne kanały z wodą tzw. Quanat. Na początku XX wieku klimatyzatory ewaporacyjne były obiektami licznych patentów w Stanach Zjednoczonych. Ówczesne klimatyzatory ewaporacyjne wykorzystywały wełnę drzewną jako materiał ociekowy. Typowy klimatyzator z 1945 roku zbudowany był z: zbiornika wody, zaworu pływakowego, pompy wody i wentylatora promieniowego. Taka budowa klimatyzatora pozostaje praktycznie niezmieniona do dzisiaj. W autach z początku XX wieku montowano klimatyzację ewaporacyjną, która została wyparta przez klimatyzację sprężarkową. Zasada działania mały|Chłodzenie ewaporacyjne bezpośrednie przedstawione na wykresie Moliera Klimatyzatory ewaporacyjne obniżają temperaturę powietrza poprzez proces chłodzenia adiabatycznego, nie wykorzystując sprężania czy absorpcji czynnika chłodniczego. Chłodzenie ewaporacyjne jest odparowaniem wody do powietrza, co powoduje obniżenie temperatury powietrza. Energia potrzebna do odparowania wody jest pobierana bezpośrednio z powietrza jako ciepło jawne i w procesie odparowania zamieniane na ciepło utajone. Powietrze to ma stałą entalpię.