W 1929 wyjechał do Berlina, by z rekomendacji Fritza Kreislera studiować u Georga Kulenkampffa. Trzy lata później odbył swoje pierwsze tournée po Europie, koncertując w Londynie, Paryżu, Berlinie, Wiedniu, Rzymie i w Skandynawii. Następnie studiował u Michela Piastro, Paula Stassevitcha (1933–1937) i ponownie u Persingera, co ostatecznie ukształtowało jego artystyczne emploi - skrzypka specjalizującego się w wirtuozowskim repertuarze romantycznym, głównie utworach Paganiniego.
Kariera artystyczna W czasie II wojny światowej Ricci służył w Siłach Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych występując dla żołnierzy. Wobec częstego braku pianina, wyspecjalizował się w koncertowaniu bez akompaniamentu. Wykonywany w ten sposób repertuar – od Bacha poprzez Paganiniego do Bartóka – stał się później jego znakiem rozpoznawczym. Krótko po wojnie wystąpił w Nowym Jorku z recitalem solowym (bez towarzyszenia akompaniamentu), co w owym czasie było rzadkością i wywołało duże zainteresowanie. W 1947 jako pierwszy nagrał wszystkie 24 kaprysy op. 1 Paganiniego na skrzypce solo. W marcu 1954 wykonał pełny koncert bez akompaniamentu w londyńskim Wigmore Hall.