W tym samym roku otwarto w budynkach PW trzy dwuletnie Państwowe Szkoły Zawodowe II stopnia: Szkołę Elektrotechniczną (wg innych źródeł: Szkoła Elektryczna), Szkołę Metaloznawczo-Odlewniczą i Szkołę Budownictwa Lądowego i Wodnego. W 1942 roku władze oświatowe postanowiły utworzyć dwuletnią szkołę inżynierską dla absolwentów tych szkół – Państwową Wyższą Szkołę Techniczną (PWST). W związku z tym w kwietniu 1942 roku otwarto Bibliotekę Główną, a do pracy zatrudniono jej przedwojennych pracowników: Czesława Gutrego (kierownik), Irenę Walota-Kurowską i Romana Dłutowskiego. Biblioteka znajdowała się w tych samych pomieszczeniach na parterze, co przed wojną. Szacuje się, że do momentu wybuchu powstania warszawskiego 1 sierpnia 1944 roku księgozbiór liczył ok. 77 tys. książek i 530 tytułów czasopism. Podczas powstania na terenie Gmachu Głównego toczyły się walki, w wyniku których gmach uległ zniszczeniu, a wraz z nim niemal wszystkie zbiory biblioteczne. Po zakończeniu II wojny światowej w 1945 roku wznowiono działalność Politechniki Warszawskiej, a wraz z nią Biblioteki Głównej.