Perukarz długoczuby (Basilornis corythaix) – gatunek średniej wielkości ptaka z podrodziny gwarków (Mainatinae) w rodzinie szpakowatych (Sturnidae). Ptak ten występuje w Indonezji, według IUCN nie jest zagrożony wyginięciem.
Zasięg występowania Perukarz długoczuby występuje endemicznie na wyspie Seram leżącej w południowej części archipelagu Moluków.
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy w 1827 roku opisał niemiecki przyrodnik Johann Georg Wagler, nadając mu nazwę Pastor Corythaix. Jako miejsce typowe odłowu holotypu Wagler wskazał błędnie Jawę; holotyp pochodził z Seram. Gatunek monotypowy.
Etymologia Nazwa rodzajowa: basileus „król”; ορνις ornis, ορνιθος ornithos „ptak”. Epitet gatunkowy: gr. κορυθαιξ koruthaix „z falującymi piórami, trząść hełmem”, od κορυς korus, κορυθος koruthos „hełm”; αισσω aissō „szybko się poruszać”.
Morfologia Długość ciała 24–26 cm, skrzydła 136–137 mm, ogona 94–100 mm, skoku 31–32 mm, grzbietu dzioba 17–19 mm;