To zdanie staje się ochroną, obronną tarczą przeciw śmierci głodowej.
Recenzje Język tej powieści, który jest dość staroświecki, niekiedy prosty, klarowny i jasny, innymi razy wylewny i egzaltowany, konserwuje upadły świat językowej przestrzeni, w której kilka języków istniało obok siebie: jidysz, rosyjski, rumuński, niemiecki i węgierski, pisze Ina Hartwig. Kombinacja wyrazów i ich łączenie u Herty Müller np. „Eigenbrot” – „własny chleb”, „Herzschaufel” – „szufla serca”, a także „Atemschaukel” – „Huśtawka oddechu” przypomina Hartwig wczesną lirykę Paula Celana. Daniela Strigl podkreśla, że Herta Müller w „Huśtawce oddechu” stworzyła literackie obrazy dla sfery ponadjęzykowej, w ponadczasowym szkicu, obraz człowieka in extremis, który jest nasycony doświadczeniami przerażającego XX wieku. Według opinii Michaela Lentza, świadczy to o niezwykle skomplikowanym stosunku między wspomnieniem a językiem.