Wygląd Bandikot indochiński osiąga długość ciała (bez ogona) 145–225 mm, długość ogona 75–178 mm, długość ucha 22–26 mm, długość tylnej stopy 33–40 mm; masa ciała 140–220 g. Ma miększe futro niż inne bandikoty. Wierzch ciała jest okryty mieszanką płowych i czarnych włosów, przez co wygląda na szarobrązowy lub rudobrązowy. Spód ciała jest płowoszary, włosy mają szarą nasadę i płowe końcówki. Ogon jest jednolicie szarobrązowy, czasem ma biały czubek. Stopy są szare. Bandikot indyjski jest większy od indochińskiego, zaś bandikot bengalski ma między innymi bardziej zadarty nos niż bandikot indochiński. Szczur wędrowny (Rattus norvegicus) również wygląda podobnie, ale ma białe stopy i węższe siekacze.
Występowanie Bandikot indochiński występuje na Półwyspie Indochińskim. Jest spotykany w środkowej Mjanmie, Tajlandii, Kambodży i Wietnamie; być może zamieszkuje też nizinne obszary Laosu.
Ekologia Potrafi się adaptować do zmian środowiska wywołanych działalnością człowieka, żeruje na polach ryżowych i w uprawach kukurydzy, jest spotykany także na skraju lasów.