Elżbieta Siarkiewicz (ur. 9 lipca 1941 w Cheltenham, zm. 30 kwietnia 2018 roku w Warszawie) – polska historyczka, mezoamerykanistka i antropolożka kulturowa. Jej główne zainteresowania skupiały się na kulturach środkowego Meksyku, jednak położyła także podwaliny pod rozwój polskiej majanistyki. Opublikowała wiele prac na temat etnohistorii, archeoastronomii i religii Majów. Zajmowała się także ikonografią i paleografią kodeksów Majów, a także innych źródeł prekolumbijskich i wczesnokolonialnych, szczególnie tematyką rachub kalendarzowych.
Życiorys Dzieciństwo spędziła z rodzicami w Wielkiej Brytanii, w 1949 wyjechała razem z nimi do Argentyny, w 1958 przyjechała z rodzicami do Polski, zamieszkała w Radomiu.
Od 1961 studiowała archeologię śródziemnomorską na Uniwersytecie Warszawskim, pracę magisterską Filar ozyriacki w architekturze egipskiej napisaną pod kierunkiem Kazimierza Michałowskiego obroniła w 1968. W latach 60. XX wieku rozpoczęła pracę jako lektorka języka hiszpańskiego w Wyższej Szkole Języków Obcych, instytucji, na bazie której w 1972 powstały Katedra Iberystyki Uniwersytetu Warszawskiego oraz Instytut Lingwistyki Stosowanej Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1973 pracowała w Katedrze Iberystyki, od lat 70.