Aenocyon dirus – wymarły gatunek ssaka z rodziny psowatych. Żył w Ameryce w późnym plejstocenie i wczesnym holocenie (125–10 tys. lat temu). Gatunek nazwano w 1858 roku, cztery lata po odkryciu pierwszego okazu. Wyróżnia się dwa podgatunki: A. dirus dirus i A. dirus guildayi. Gatunek pochodzi prawdopodobnie od Aenocyon armbrusteri. Największa kolekcja okazów A. dirus pochodzi z Rancho La Brea w Los Angeles w Kalifornii.
Szczątki A. dirus znaleziono na terenach reprezentujących szeroki zakres siedlisk, włączając w to równiny, tereny trawiaste i tereny górskie Ameryki Północnej, a także suche sawanny Ameryki Południowej. Obejmują one wysokości do 2255 m n.p.m. i obszary sięgające na północy do 42° N, choć istnieją niepotwierdzone doniesienia dotyczące terenów położonych jeszcze bardziej na północ. Północna granica zasięgu wiązana jest z temperaturą, dostępnością zdobyczy i siedlisk, wynikające z bliskości Lądolodu Laurentyjskiego i Lądolodu Kordylierów.