A. dirus osiągał wielkość mniej więcej największych współczesnych wilków szarych, wilka jukońskiego (Canis lupus pambasileus) i wilka kanadyjskiego (Canis lupus occidentalis). A. d. guildayi ważył średnio 60 kg, a A. d. dirus średnio 68 kg. Czaszka i uzębienie przypominało spotykane u wilka szarego, ale zęby A. dirus były większe i lepiej przystosowane do cięcia, zwierzę dysponowało też większą siłą zgryzu kłów niż jakikolwiek współczesny wilk. Cechy te stanowią adaptacje do polowań na późnoplejstoceńskich wielkich roślinożerców. W Ameryce Północnej polował na: konie, naziemne leniwce, mastodonty, bizony i wielbłądy z rodzaju Camelops. Podobnie jak duzi hipermięsożercy z rodzaju wilk, polował grupowo. Wymarł podczas wymierania czwartorzędowego wraz z gatunkami swej zdobyczy. Jako przyczynę wymarcia podawano zależność od megaroślinożerców wraz ze zmianami klimatycznymi i konkurencją ze strony innych gatunków, przy czym pozostaje ona kontrowersyjna. Ostatnie szczątki pochodzą sprzed 9440 lat.