Strzecha budowlana (, ) – ponadregionalna organizacja zrzeszająca kamieniarzy, murarzy, cieśli, strycharzy, kowali, szklarzy i innych pracowników, stworzona w celu realizowania wielkich przedsięwzięć budowlanych. Strzechy działały głównie w okresie średniowiecza, prowadząc budowy gotyckich katedr.
thumb|200px|Katedra w Ulm, zaprojektowana i wybudowana przez strzechę budowlaną na przełomie XIV i XV wieku
Geneza We wczesnym średniowieczu systematycznie wzrastało zainteresowanie pielgrzymkami, a obsługa pątników wymagała coraz większych i bardziej reprezentacyjnych kościołów, co wymuszało na budowniczych nowe rozwiązania. W Europie do XIII wieku architektami byli głównie mnisi, którzy przeważnie prowadzili budowy zamków lub klasztornych obiektów. Cystersi doszli do takiej wprawy, że zaczęli budować kościoły dla posiadaczy ziemskich lub miast, jednak w 1157 roku kapituła generalna zmuszona była zakazać tego typu przedsięwzięć.. Kiedy w wieku XIV rozpowszechnił się w architekturze styl gotycki, a państwo i miasta zaczęły przyćmiewać mecenat kościelny, zarówno projektowanie budynków, jak i ich wykonawstwo przechodziło w ręce fachowców świeckich. Powstawały całe „fabryki” kamieniarskie, wykonujące niemal taśmowo ogromne ilości kamienia.