Wnętrze Prezbiterium było pierwotnie przykryte sklepieniem krzyżowo-żebrowym – świadczy o tym odnaleziony fragment żebra. Obecne sklepienie pochodzi jednak z lat 1945–1946, kiedy odbudowano tę część kościoła. Wejście do prezbiterium zdobi bogato profilowana, ostrołukowa arkada (tzw. łuk tęczowy), ozdobiona wklęskiem z dekoracyjnymi guzami. W południowej ścianie prezbiterium zachowała się także nisza o profilowanej krawędzi, która najprawdopodobniej służyła jako miejsce przechowywania naczyń liturgicznych (tzw. armarium). W zachodniej części południowej ściany nawy zachował się kamienny wspornik, który stanowił niegdyś podstawę arkady i świadczy o istnieniu w kościele empory (rodzaju wewnętrznego balkonu czy galerii). Ślad po podobnym, usuniętym już wsporniku widać także na ścianie północnej. Dawne, pierwotne otwory okienne zachowały się w ścianach: północnej nawy, prezbiterium oraz południowej ścianie nawy – tam, przy narożniku południowo-wschodnim, przetrwało okno mniejsze i niżej umieszczone niż pozostałe, częściowo zamurowane. Na zewnętrznych ścianach kościoła zachowały się pozostałości dawnego wystroju: narożne lizeny (pionowe, płaskie pasy) przy prezbiterium i zakrystii, a także fragmenty cokołu i gzymsu biegnącego pod okapem przy ścianie północnej nawy.