Świątynia została zniszczona przez Tatarów w czasie najazdów turecko-tatarskich w 1594.
Począwszy od 1630, osada należała do książęcej rodziny Bełżeckich, którzy w latach trzydziestych XVII wieku otrzymał od króla polskiego Zygmunta III Wazy przywilej na budowę miasta na terenie Wołczkowa. W tym okresie zamożniejsza szlachta posiada zameczki zwane w aktach fortalitia. Jan Bełżecki zbudował drewniany zamek-rezydencję, który stał się cytadelą miasta. W 1638 wywalczył dla Wołczkowa status miasta. Mapa z tego okresu pokazuje połączenia drogowe w kierunku północno-wschodnim z pobliskimi twierdzami Kąkolniki i Kończaki.
Po śmierci Jana Bełżeckiego, w 1643 jeden z jego czterech synów - Teodor Andrzej Bełżecki dostał w spadku klucz wołczkowski z zameczkiem zwanym Boża Wola. Bratobójcza wojna była smutnym epilogiem historii bardzo możnego i świetnego niegdyś rodu. Odtąd głucho o Bełżeckich w ziemi halickiej. W 1655 ponownie najechane i zgrabione zostały sąsiednie Czeszybiesy (Jezupol). W ciągu dwóch kolejnych lat najazdy kozackie niszczyły Czeszybiesy i Bohowid (Boży Widok) w WołczkowieWładysław Łozińskim Prawem i lewem. Obyczaje na Czerwonej Rusi w pierwszej połowie XVII wieku, 1903, s. 98..