Dzięki bliskim związkom z Habsburgami i dworem francuskim (przez matkę), jego młodszym braciom przypadły ważne stanowiska kościelne w zachodniej części Rzeszy: Jan został arcybiskupem Trewiru, Jerzy otrzymał biskupstwo Metzu, a Marek administrował biskupstwem Liège. Rozbudowywał też terytorium swego księstwa.
Uczestnicząc w realizacji polityki Habsburgów Karol zaangażował się w ich konflikt z Hohenzollernami i Wittelsbachami. W efekcie w 1461 r. w sporze o arcybiskupstwo Moguncji wraz z braćmi poparł Adolfa z Nassau i uczestniczył w wyniszczającej wojnie przeciwko palatynowi reńskiemu Fryderykowi Wittelsbachowi. W 1462 r. został wzięty do niewoli przez palatyna (wraz z bratem Janem i hrabią Wirtembergii Ulrykiem V) w bitwie pod Seckenheim. Jako zbuntowany lennik palatyna był traktowany niezwykle surowo. Uwolniony został w 1463 r. zobowiązując się do zapłaty ogromnego okupu i ustanawiając zastawy na części swoich dóbr. To oraz wojenne zniszczenia księstwa zrujnowały jego finanse. Nie odgrywał potem ważniejszej roli w polityce Rzeszy. Prowadził znacznie spokojniejszą politykę, kilkakrotnie uczestniczył w arbitrażach między zwaśnionymi książętami, nadal też wspierał politykę cesarza cesarza. Uczynione nabytki terytorialne jednak nie zrekompensowały strat poniesionych w 1463 r. Zmarł wskutek zarazy.