Kamil Bogumił Czarnecki (ur. 5 sierpnia 1912 w Biskupiczach, zm. 2 czerwca 2001 w Londynie) – pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, inżynier, działacz kombatancki.
Życiorys Urodził się 5 sierpnia 1912 w Biskupiczach. Był synem Jana Janusza Czarneckiego, majora kawalerii Wojska Polskiego, kawalera Orderu Virtuti Militari za wojnę z bolszewikami, i Marii z domu Deak. Miał dwóch braci, z których jeden (Michał) zmarł w młodości, a drugim był Marian Norbert Czarnecki (1911–1981, także oficer Wojska Polskiego). Po przedwczesnej śmierci rodziców edukację w Wojsku Polskim braci Czarneckich wspierał płk Władysław Anders, przyjaciel ich ojca.
W latach 1931–1933 był podchorążym Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. 5 sierpnia 1933 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1933 roku i 64. lokatą w korpusie oficerów kawalerii, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 1 pułku ułanów w Augustowie. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 20. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W marcu 1939, jako student Politechniki Warszawskiej był przydzielony do Komendy Miasta Warszawa. Po ukończeniu studiów uzyskał tytuł inżyniera.