Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej, a po przedostaniu się do Francji został oficerem Wojska Polskiego we Francji w szeregach 10 Brygady Kawalerii Pancernej, dowodzonej przez Stanisława Maczka. Po przedostaniu się do Wielkiej Brytanii służył w Sztabie Naczelnego Wodza. Później ukończył Wyższą Szkole Dowodzenia w USA. Wraz z bratem Marianem był żołnierzem 1 Dywizji Pancernej dowodzonej przez gen. Stanisława Maczka, pełnił funkcję oficera operacyjnego jednostki, obaj bracia pod koniec lipca 1944 byli desantowani w Arromanches (Kamil był wówczas w stopniu rotmistrza).
Po wojnie uchwałą z 26 września 1946 Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej Edwarda Osóbki-Morawskiego, wraz z 75 innymi oficerami Wojska Polskiego, został pozbawiony obywatelstwa polskiego, które przywrócono mu w 1971. Wówczas, podobnie jak inni ukarani oficerowie, otrzymał powiadomienie o przywróceniu obywatelstwa, w formie lakonicznej wiadomości otrzymanej w styczniu 1972 od konsula generalnego RP w Londynie.
Przyjął obywatelstwo brytyjskie. Został absolwentem Columbus Ohio State University. Uzyskał wykształcenie w zakresie technologii materiałów. Założył i kierował Kołem Polskich Oficerów Dyplomowanych w Wielkiej Brytanii.