Ranny w bitwie pod miasteczkiem Dieuze, 16 czerwca 1940 dostał się do niewoli niemieckiej. We wrześniu tego roku uciekł ze szpitala jenieckiego w St. Die na obszar Francji nieokupowanej. Tam formalnie przebywał w obozie pracy nr 805, w praktyce kierował Komendą Główną ZHP we Francji, działającą za nieformalnym przyzwoleniem władz francuskich. Od października 1941 roku był szefem okręgu Polskiej Organizacji Walki o Niepodległość „Monika” grupa Południe w okręgu Ales i dowódcą batalionu Salindres POWN; prowadzącym akcje wywiadowcze i sabotażowe w górnictwie i na kolei, oraz szkolenie wojskowe młodzieży. Wiosną 1944 roku w rejonie miasta Ales, w ramach Forces Françaises de l’Interieur (FFI) zorganizował mały oddział partyzancki, którym dowodził. Władze FFI nadały mu we wrześniu 1944 stopień kapitana. Od września do grudnia 1944 służył w II Korpusie Polskim we Włoszech jako oficer 17 Pułku artylerii lekkiej. W tym samym roku otrzymał przydział do Francusko-Polskiej Misji Wojskowej we Włoszech. W maju 1945 został komendantem głównym ZHP we Francji. Zdemobilizowany 16 lutego 1948 roku. W styczniu 1947 roku udał się na ponad dwunastoletnią emigrację do Brazylii.
Emigracja w Brazylii