Odmiana przez przypadki W języku włoskim, podobnie jak w innych językach romańskich, a w przeciwieństwie do łaciny czy języka polskiego, w odmianie rzeczownika nie występuje temat i końcówka deklinacyjna. Aby odmienić rzeczownik przez przypadki, należy przed nim postawić odpowiedni przyimek w połączeniu (zob. sekcję "Przyimek") lub bez połączenia z rodzajnikiem określonym lub nieokreślonymWtedy obowiązuje pisownia rozdzielna, np. di un. (poniżej podano analogię do polskiej deklinacji), np.: M. il padre – ojciec, i padri – ojcowie D. del padre – ojca, dei padri – ojców C. al padre – ojcu, ai padri – ojcom B. il padre – ojcaZależnie od kontekstu zdania, np. I cani sono brutti. ([Te, określone] Psy są brzydkie.) – tłumaczenie w mianowniku (nominativo) (rzeczownik w tym zdaniu jest podmiotem), Vedo il cane. (Widzę [tego, znanego mi] psa.) – tłumaczenie w bierniku (accusativo) (tu rzeczownik jest dopełnieniem)., i padri – ojców N. con il padre – (z) ojcem, con i padri – (z) ojcami Msc. sul padre – o ojcu, sui padri – o ojcach W. padre! – ojcze!, padri!