Jedną z nich jest wyrażenie look you, dziś już nie używane tak powszechnie.
Wymowa Wymowę walijską cechują następujące zjawiska: brak różnicy między a , i tak w wyrazie butter obie samogłoski są identyczne pojedyncze spółgłoski między samogłoskami są wydłużane: /ˈmʌnːɪ/, /ˈbʌtːə/ pojawiają się spółgłoski nieistniejące w języku angielskim, a zapożyczone z walijskiego: bezdźwięczne l (przypominające polskie chl) jak w wyrazie Llanberis i welarna spółgłoska trąca nie wymawia się /z/ i w niektórych północnych dialektach pary pence i pens wymawiane są jako /pens/. Nie ma również afrykat (zwarto-trących).
Słownictwo i gramatyka Odmienności od standardowej angielszczyzny nie są liczne i obejmują: question tag isn't it, który często używany jest jako jedyna końcówka pytająca orzeczenie pojawiające się przed podmiotem, używane w celach emfatycznych: Running on Friday, he is, Fed up I am zapożyczenia z języka walijskiego, takie jak: eisteddfod (rodzaj festiwalu sztuki), Duw (Bóg), del zastępujący dear przy zwracaniu się do osób, nain, taid – dziadek, babka.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odmiany terytorialne języka angielskiego Kategoria:Języki Walii