pisownia angielska była mieszaniną systemu staroangielskiego i francuskiego.

Fragment poematu Pan Gawen i Zielony Rycerz:

„Now neȝez þe Nw ȝere, and þe nyȝt passez, Þe day dryuez to þe derk, as Dryȝtyn biddez; Bot wylde wederez of þe worlde wakned þeroute, Clowdes kesten kenly þe colde to þe erþe, Wyth nyȝe inoghe of þe norþe, þe naked to tene; Þe snawe snitered ful snart, þat snayped þe wylde. Þe werbelande wynde wapped fro þe hyȝe, And drof vche dale ful of dryftes ful grete. Þe leude lystened ful wel þat leȝ in his bedde, Þaȝ he lowkez his liddez, ful lyttel he slepes;”

Okres nowożytny Następne komplikacje pojawiły się wraz z nadejściem druku. Wielu drukarzy przybywało z Europy i wprowadziło normy istniejące na kontynencie. Na początku justowanie linii odbywało się częściej przez skracanie i wydłużanie słów niż przez manipulowanie rozstawem wyrazów. Stąd powstały różne wariacje w przypadku końcowego e. Drukowanie wprowadziło również porządek do ortografii, która była odmienna w różnych rękopisach. Pewien standard osiągnął William Caxton, jeden z londyńskich drukarzy i wkrótce stał się on normą. Pojawiło się pojęcie normy ortograficznej.