Od tego momentu pisownia angielska się ustabilizowała, jednak zmiany w wymowie posuwały się dalej. Wprowadzenie standardów Caxtona zbiegło się w czasie z wielką przesuwką samogłoskową. Językoznawcy, np. Crystal, zakładają, że jeśli epoka słowa drukowanego nastąpiłaby sto lat później (lub odpowiednio przesuwka samogłoskowa sto lat wcześniej), system angielskiej ortografii byłby o wiele bardziej regularny. Obecnie sposób pisania samogłosek obrazuje ich wymowę w epoce Geoffreya Chaucera. Na przykład słowo jest zapisywane przez a ponieważ w języku średnioangielskim wymawiane było przez , tak jak w wyrazie . Drukarze zignorowali zmianę w , która nastąpiła w XV w. Ten sam sposób rozumowania wyjaśnia wiele „niemych” liter we współczesnej angielszczyźnie, np. w wyrazach , czy , których zanik nastąpił po wprowadzeniu druku.