W XVI i XVII w. do języka angielskiego wprowadzono wiele nowych słów z takich języków jak: włoski, portugalski, hiszpański i francuski. Wiązało się to z coraz większymi nieregularnościami i wyjątkami, np. , , , , , , , . Mimo fali krytyki, zwłaszcza w epoce wiktoriańskiej, oryginalna pisownia została zachowana bądź tylko nieco zmodyfikowana.

Reguły pisowni

W języku, który używa 26 liter dla zapisania ponad 40 fonemów, nie istnieje kryterium ilościowe jeden dźwięk – jedna litera, co odpowiada systemowi ortografii fonetycznej (dokładnemu zapisowi wymowy), zresztą język angielski nigdy nie miał w tym sensie ortografii fonetycznej. Normy musiały się pojawić w momencie wprowadzenia dwuznaków, czyli zapisu jednego dźwięku za pomocą dwóch znaków graficznych. W języku angielskim ten rodzaj konwencji pojawia się bardzo często, np. zapisywanie w postaci sh, jak w wyrazie czy dla ng, np. w wyrazie . Trudniej jest ustalić reguły dla e, które wydłuża poprzedzającą je samogłoskę ( i ). Mimo iż obie samogłoski są w dość niespotykany sposób rozdzielone przez spółgłoskę, zasada istnieje, jako że wydłużenie zaznacza się w ten sposób w wielu wyrazach.