Inny rodzaj komplikacji pojawił się, kiedy uczeni szesnastowieczni próbowali wprowadzić do angielskiej pisowni elementy historii języka, nie mogąc pogodzić się ze zmianami, które nastąpiły w wyniku rozwoju druku. I tak b w wyrazie pojawiło się wprowadzone przez tych, którzy chcieli podkreślić, że słowo pochodzi od łacińskiego . b dodano również do (), w wyrazie pojawiło się g (łac. ), a wyraz wzbogacono o s na wzór łacińskiego słowa , mimo że wyraz jest w istocie staroangielski. Nie wszystkie z tych zmian weszły do standardu pisowni, jednak te już wprowadzone przyczyniły się do nieregularności i niekoniecznie były zrozumiałe, jako że znajomość łaciny zanikała. I choć próby uporządkowania ortografii przyniosły wiele korzystnych zmian, zwiększyły również liczbę nieregularności, np. gh w takich wyrazach jak i . W okresie tym pojawili się reformatorzy ortografii, np. John Hart, który wydał w r. 1569 dzieło pt. Ortographie i zaprezentował nowy system zapisu języka. Podobne próby były coraz liczniejsze, np. William Bullokar opublikował Booke at large, for the Ammendment of Ortographie for English Speech. Zaproponował on alfabet składający się z 37 liter, w którym do tradycyjnych form dodał znaki diakrytyczne.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Ortografia angielska · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.