Udowodniono także, że hipoteza J.R jest prawdziwa wtw., gdy zbiór liczb pierwszych jest zbiorem diofantycznym.

W 1970 roku Rosjanin Jurij Matijasiewicz pokazał, że zbiór gdzie jest n-tą liczbą Fibonacciego, spełnia warunki zbioru D z hipotezy J.R tym samym dopełniając dowód, na który trzech amerykańskich matematyków pracowało przez dwadzieścia lat.

Związek z problemem stopu Zauważmy, że gdyby problem stopu był algorytmicznie rozstrzygalny, to również dziesiąty problem Hiberta miałby pozytywne rozwiązanie. Dowód nierozwiązywalności danego równania diofantycznego jest jednocześnie dowodem, że maszyna Turinga poszukująca kontrprzykładu do tezy o nierozwiązywalności danego równania nie zakończy pracy. Z uwagi na to, że iloczyn kartezjański zbiorów liczb całkowitych jest nadal przeliczalny, tyczy się to każdego równania diofantycznego ze skończoną liczbą współczynników (iterowanie po zbiorze wszystkich możliwych konfiguracji współczynników możemy interpretować jako iterowanie po zbiorze liczb całkowitych).

Zachodzi również zależność odwrotna. Znając odpowiedź na pytanie o rozwiązywalność dowolnego równania diofantycznego można uzyskać odpowiedź na pytanie o własność stopu dowolnej maszyny Turinga.