Jego spokój burzy dopiero spotkanie z Iwanem: Wania, Wanieczka, to niedorzeczne, dziwne, ale ja ci zazdroszczę, że w tym okropnym obozie nie musiałeś podpisywać podłych listów, nie głosowałeś za karą śmierci dla ludzi niewinnych, nie wygłaszałeś podłych przemówieńW. Grossman, Wszystko płynie…, Warszawa, 1984, s. 24..
Wieloplanowa część beletrystyczna, przejmujący obraz bezmiaru ludzkiego cierpienia, nasycona ogromną ilością retrospekcji i dygresji, jest w swej istocie swoistą kroniką polityczną, oglądaną przez pryzmat codzienności. Nic tu nie da się oddzielić: człowiek tworzy politykę, polityka kształtuje człowieka. Pisarz mówi o tym, co najważniejsze: o mechanizmach demoralizacji jednostki i społeczeństwa, o trwałych spustoszeniach dokonujących się w człowieku w warunkach ekstremalnych, o więzieniach, łagrach, kolejnych czystkach, ale też o patologii codziennościK. Pietrzycka-Bohosiewicz, „Bóg jest zbyt bezsilny, aby zmienić zło życia…” W. Grossman, Wszystko płynie…, w: Emigracja i tamizdat: Szkice o współczesnej prozie rosyjskiej, red. Lucjan Suchanek, Andrzej Drawicz. Kraków, 1993, s. 87..