Język pero (inaczej: filiya, pipero, walo; nazwa oryginalna: péerò) – język afroazjatycki z zachodniej gałęzi języków czadyjskich, używany w Nigerii (obszar Shongom, stan Gombe). Najbliżej spokrewniony z językami tangale – tangale, kanakuru (dera), kuszi, kupto i innymi. Posługuje się nim ok. 25 tys. osób (dane z 1995 roku). Do zapisu używany jest alfabet łaciński.
Dialekty Wyróżnia się dialekty gwandum, gundale, filiya.
Fonetyka i fonologia Samogłoski Język pero ma pięć samogłosek długich i pięć krótkich: przednie tylne niezaokrąglone zaokrąglonedługiekrótkiedługiekrótkie przymknięte i: i u: u średnie e: e o: o otwarte a: a
Spółgłoski Spółgłoski języka pero: sposóbartykulacji miejsce artykulacji wargowe przednio-językowe dorsalne krtaniowe dwu-wargowa dziąsłowe średnio-językowe tylno-językowe zwarte p b t d c ɟ k g ʔ iniektywne ɓ ɗ nosowe m n ŋ drżące r półotwarte w j bocznepółotwarte l
Intonacja Pero jest językiem tonalnym. Rozróżnia się dwa rodzaje tonów: wysoki oraz niski.