Pod jego dowództwem usunęli oni Francuzów z Mdiny, wykorzystując do tego przejście na tyłach katedry św. Pawła, i następnego dnia opanowali Mdinę, masakrując lokalny garnizon francuski. Zaskoczeni Francuzi wycofali się do Valletty, gdzie przebywali przez resztę oblężenia.
W międzyczasie, 3 września, w Banca Giuratale w Mdinie Vitale i pozostali przywódcy utworzyli rząd tymczasowy – Zgromadzenie Narodowe (National Assembly). Zgromadzenie zaapelowało o pomoc międzynarodową, i wysłało przedstawiciela do Neapolu po wsparcie. Vitale, hrabia Salvadore Manduca, markiz Vincenzo de Piro i hrabia Ferdinand Thurna Castelliti wysłali list z prośbą o pomoc do brytyjskiego admirała Horatio Nelsona. Ten, a wkrótce potem komandor Alexander Ball, przybyli z posiłkami, a następnie portugalski markiz Nizza dostarczył żołnierzy, muszkiety i proch strzelniczy. W związku z nieporozumieniem między Vitale a Caruaną, kto powinien przewodzić, Ball został przewodniczącym Zgromadzenia, przemianowanego następnie na Kongres Narodowy (National Congress), w skład którego wchodzili przywódcy wsi oraz paru księży. Vitale był postrzegany w Kongresie jako przedstawiciel Mdiny, nie jako generał. Początkowo Ball był bardzo krytyczny wobec Vitale, opisując go jako ambitnego człowieka oraz złego administratora.