Mimo zbliżonego do Taube kształtu skrzydeł, wywodzącego się z nasion liany Zanonia macrocarpa, Mars różnił się zastosowaniem lotek; w dwupłatach skrzydła miały prostą krawędź natarcia, ale płaty miały duży skos. Konstrukcja nośna kadłuba zbudowana była z rur stalowych, a całość bardzo dopracowana aerodynamicznie, z chłodnicą wbudowaną w przód. Kadłub był owalny, kryty płótnem, a w przedniej części – blachą aluminiową. Używano wyłącznie silników rzędowych, które nie powodowały efektu żyroskopowego (jak rotacyjne), uważane ponadto za bardziej niezawodne. Typowe były sześciocylindrowe silniki Mercedesa o mocy 95-105 KM, ważące 185 kg, dające 1350 obrotów na minutę. Śmigło dwułopatowe, o średnicy 245 cm. Inną cechą charakterystyczną tego samolotu było umieszczenie kabiny pasażera w centrum ciężkości samolotu, a pilota – mocno z tyłu. Miało to zapewniać większy komfort i stabilność obserwatorowi, a pilotowi pozwalać na łatwiejsze wyczucie przechyłów maszyny, a przez to szybszą reakcję. Rozmieszczenie kabin zapewniało dobrą widoczność z obydwu z nich.