W tych latach prowadził również w Mościcach prace badawcze nad aldehydem mrówkowym.

Po kampanii wrześniowej przedostał się najpierw do Francji, następnie do Szkocji, gdzie pełnił funkcję oficera obserwacyjnego dywizji pancernej. Pracował w Biurze Studiów Wojskowego Instytutu Technicznego w Edynburgu i w Londynie w sekcji paliwowej, a następnie od 1943 do 1947 w liverpoolskiej Firmie Budowy Instalacji Chemicznych „Bamag”, najpierw jako doradca techniczny a następnie jako zastępca kierownika Biura Kwasu Azotowego i Nawozów Azotowych.

Po powrocie do Polski, od czerwca 1947 do 31 grudnia 1947 był głównym inżynierem w „Pękachem” w Gliwicach. W 1948 przeszedł do Zjednoczenia Nawozów Sztucznych w Gliwicach kolejno na stanowiska kierownika Działu Inwestycji oraz kierownika Biura Budowy III Fabryki Związków Azotowych „Kędzierzyn”, przeprowadzając ich odbudowę po zniszczeniach wojennych. Od 1 października 1948 do 31 stycznia 1949 pełnił obowiązki dyrektora naczelnego Zakładów Azotowych w Kędzierzynie i równolegle dyrektora Działu Projektowania Koordynacji i Inwestycji Zakładów Przemysłu Azotowego w Kędzierzynie. Od lutego 1949 do 31 marca 1952 był zastępcą dyrektora ds. technicznych, a następnie do 30 czerwca 1955 – zastępcą dyrektora ds.