Napoleon Bonaparte (fr. Napoléon Bonaparte) – dramat Alexandre’a Dumasa (ojca) z 1831 roku, osnuty na wydarzeniach z życia cesarza Napoleona.
Okoliczności powstania utworu Po sukcesie Krystyny na początku wiosny 1830 roku, w czerwcu Dumas napisał kolejną sztukę, tym razem dramat obyczajowy z wątkami autobiograficznymi, zatytułowany Antony. Utwór został przyjęty przez Komedię Francuską do wystawienia. W drugiej połowie lipca wybuchła w Paryżu rewolucja lipcowa, która mocno wpłynęła na dalsze poczynania pisarza. Dumas zaangażował się w życie polityczne: walczył na ulicach Paryża, wysłany przez generała La Fayette’a sprowadził proch ze Soissons dla oddziałów rewolucyjnych, potem bawił przez jakiś czas w Wandei.
Po powrocie pisarza do Paryża, dyrektor teatru Odéon Charles-Jean Harel zaczął go namawiać do skorzystania z nastrojów społecznych i napisania sztuki o Napoleonie. Kiedy Dumas nie reagował na jego propozycję, w październiku uciekł się do podstępu. Zaprosił pisarza na sutą kolację w gronie kilku aktorów, po której panna George, działając w porozumieniu z dyrektorem, zaciągnęła Dumasa do swojej sypialni. Po powrocie do jadalni autor zastał tam już tylko Harela, który zaprowadził go do wygodnego pomieszczenia i oświadczył, że nie wypuści go stąd, dopóki nie dostanie gotowego Napoleona.