Akt VI – Rok 1821. Święta Helena. Napoleon spaceruje eskortowany przez angielskiego żołnierza, dyktuje pamiętniki swemu sekretarzowi Las Casasowi, Jego rodak Santini, za bójkę z żołnierzem angielskim, który niszczył drzewo, pod którym lubił odpoczywać cesarz, zostaje deportowany z wyspy. Szpieg, który po sześciu latach służby w wojsku angielskim, dostał przydział na wyspę Świętej Heleny, proponuje Napoleonowi ucieczkę, ten jednak nie chce już uciekać, uważa wyspę za miejsce swej pokuty. Szpieg dekonspiruje się i przez gubernatora Hudsona Lowe’a zostaje skazany na śmierć. Gubernator truje Napoleona i na każdym kroku uprzykrza mu życie. Napoleon umiera wspominając syna i swe dawne kampanie.
Premiera Harel przygotował widowisko z dziewięćdziesięcioma aktorami, na które wydał trzydzieści tysięcy franków. Dumas dokonał żądanych przez dyrektora skrótów. Miał wątpliwości do obsadzenia w roli Napoleona Lemaitre’a, który nie był do cesarza podobny. Harel jednak obstawał przy swoim wyborze, twierdząc, że wybitną cechą osobowości Napoleona nie był jego wygląd, ale autorytet, energia i charyzma. Dumas ustąpił. Zgodził się również ostatecznie, by jego nazwisko widniało na afiszu. Syn generała napoleońskiego, nie miał powodu wstydzić się utworu, który umacniał legendę jego dowódcy. 10 stycznia 1831 sala Odéonu pękała w szwach.