Harel zręcznie nagłośnił spektakl. Wielu widzów przyszło w mundurach gwardii narodowej. Podczas antraktów orkiestra grała patriotyczne melodie. Publiczność była wstrząśnięta scenami: pożaru Kremla, przejścia przez Berezynę i spotkaniem cesarza z jego nadzorcą Hudsonem Lowe. Widzowie byli tak przejęci, że po opadnięciu kurtyny, spora część z nich obległa wyjście dla artystów, by obrzucić błotem odtwórcę roli Hudsona Lowe’a - DelaisTre’a.
Charakterystyka utworu W swoich pamiętnikach Dumas napisał później: Sukces „Napoleona” był dziełem przypadku. Utwór nie miał żadnej lub prawie żadnej wartości literackiej. Tylko rola szpiega była prawdziwą kreacją. Cała reszta była nieskładna. Dumas cieszył się, że zachwycił widzów, jednocześnie zdawał sobie sprawę, że pisany na zamówienie utwór roił się od inscenizacyjnych sztuczek i historycznych frazesów. Dla usprawiedliwienia siebie samego książkowe wydanie dramatu opatrzył wstępem, w którym przypomniał wojskową karierę swego ojca, swoje przywiązanie do króla i umiłowanie wolności i jednocześnie dał wyraz koncepcji estetycznej utworu: Dostarczać widzom zabawy i budzić ich ciekawość, oto moje jedyne zasady. Nie chcę przez to powiedzieć, że ściśle się ich trzymam, ale tak to sobie przynajmniej zakładam.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Sztuki teatralne Aleksandra Dumasa (ojca) Kategoria:Utwory literackie z 1831 Kategoria:Utwory literackie o wojnach napoleońskich