Już jako dziecko odebrał początkowe przygotowanie muzyczne od Zamoyskich – żony i córek właściciela Podzamcza. Dzięki temu mógł wykonywać utwory instrumentalne i wokalne w miejscowej kaplicy pałacowej i w Maciejowicach, w tamtejszym kościele parafialnym. Od 1880 roku naukę kontynuował (prawdopodobnie również dzięki poparciu Zamoyskich) w warszawskim Instytucie Muzycznym (przekształconym później w Konserwatorium). W 1883 roku ukończył tam klasę organów z oceną bardzo dobrą. Wyższe studia muzyczne odbył w Wyższej Szkole Muzyki Kościelnej w Ratyzbonie (Regensburg), gdzie znajdował się wówczas jeden z czołowych katolickich ośrodków kształcenia w dziedzinie muzyki liturgicznej nawiązujący do cecyliańskiego ruchu jej odnowyJ. Slotorsz: Twórczość mszalna i pieśniowa Józefa Furmanika (1867–1953), Lublin 2001, s. 10.. Ukończył je w 1886 roku podejmując następnie pracę jako organista w katedrze w Saratowie nad Wołgą (w latach 1886–1900), gdzie początkowo był także kapelmistrzem orkiestry wojskowej, a następnie wykładowcą śpiewu w tamtejszym seminarium duchownym. W tym czasie poświęcał się nie tylko pracy wykonawczej i pedagogicznej, nauczaniu chorału gregoriańskiego i śpiewu wielogłosowego w duchu zasad cecyliańskich, lecz również działalności kompozytorskiej.