Starszeństwo oficerów – zasada ustalająca hierarchię oficerów sił zbrojnych o tym samym stopniu oficerskim w danym korpusie osobowym.
Starszeństwo w Wojsku Polskim wprowadzono ustawą z dnia 2 sierpnia 1919 O ustaleniu starszeństwa i nadaniu stopni oficerskich w Wojsku Polskim.
Od początku ustawa precyzowała ustalanie starszeństwa oficerów przyjmowanych do Wojska Polskiego z polskich formacji wojskowych, jak również z byłych armii zaborczych. Utworzono komisje weryfikacyjne co do stopni i obliczenia rzeczywistych lat służby i dodatkowych doliczeń do tych lat. Przyjęto zasadę, że lata służby tak w formacjach polskich, jak i w armiach zaborczych zaliczano podwójnie. Oprócz lat służby wojskowej brano jeszcze pod uwagę wykształcenie danego oficera i w zależności od tego dodawano kolejne doliczenia. Po zsumowaniu obliczeń lat służby i doliczeniu lat za wykształcenie, ustalano dokładne starszeństwo. Weryfikacja oficerów miała wg ustawy zakończyć się do 1 października 1919, a lista miała zostać opublikowana do 1 stycznia 1920.
Najtrudniejszym okresem w ustaleniu starszeństwa był okres tworzenia Wojska Polskiego z oficerów formacji polskich, jak i z armii zaborczych.