Musiano ustalić i zweryfikować nadane im stopnie wojskowe, jak również ustalić starszeństwo w danym stopniu.
Późniejsze zmiany ustawy i sposobu ustalania starszeństwa wywoływały nieporozumienia i protesty, m.in. gen. Dowbora-Muśnickiego.
Osobną ustawą określono listę starszeństwa oficerów rezerwy powoływanych ponownie do Wojska Polskiego.
Po 1 stycznia 1920 zastosowano już prostą zasadę, że wyższe starszeństwo przyznawano oficerom awansowanym do danego stopnia wcześniej, czyli posiadających dłuższy staż w danym stopniu. Istniał problem przy awansach, które następowały na dany stopień jednego dnia. Uzupełniono więc starszeństwo dodatkowym stopniem hierarchii wojskowej tzw. lokatą. Dla oficerów promowanych w szkołach podchorążych na stopień podporucznika lokatę ustalano na podstawie wyniku ukończenia szkoły. Oficerom awansowanym do stopnia tego samego dnia lokatę ustalano na podstawie wcześniejszego (szybszego) awansu na dany stopień lub, co było nieweryfikowalne, uznaniem zwierzchników, jakim się cieszył dany oficer.
Data starszeństwa nie jest tożsama z datą awansu na dany stopień.
Dla każdego Korpusu Osobowego Wojska Polskiego istniała osobna lista starszeństwa.