Paradoks Richarda jest antynomią w teorii zbiorów i języku naturalnym po raz pierwszy opisaną w 1905 roku przez Julesa Richarda. Istnieje wiele sformułowań tego paradoksu, w oryginalnej postaci antynomia bazuje na modyfikacji metody przekątniowej Cantora. Paradoks Richarda jest często omawiany w kontekście rozróżnienia pomiędzy zdaniami matematyki i metamatematyki.

Paradoks Rozważmy zbiór liczb rzeczywistych z przedziału [0,1], które mogą zostać jednoznacznie zdefiniowane w języku polskim, za pomocą sekwencji słów dowolnej skończonej długości. Nazwijmy ten zbiór Jest to oczywiście zbiór przeliczalny, a więc możemy rozważyć pewną iterację po zbiorze Zdefiniujmy teraz liczbę jako:

Taką liczbę rzeczywistą z przedziału [0,1], że n-ta cyfra rozwinięcia dziesiętnego tej liczby jest równa „cyklicznemu następnikowi” n-tej cyfry w rozwinięciu dziesiętnym n-tej liczby z tej iteracji (gdzie „cykliczny następnik” cyfry 0 to 1, cyfry 1 to 2, ..., cyfry 9 to 0)

Pomimo że liczba została zdefiniowana za pomocą skończonej sekwencji słów, nie należy do zbioru ponieważ jej rozwinięcie dziesiętne różni się co najmniej jedną cyfrą, od każdej liczby ze zbioru