Szerzej znany jest jako twórca koncepcji konsensualizmu, czyli dzielenia władzy politycznej między różne ośrodki decyzyjne w celu zapewnienia jak najszerszej demokratycznej reprezentacji.
Najbardziej znaną pracą Lijpharta, dotyczącą demokracji konsensualnych i większościowych jest wydana w 1999 roku książka Patterns of Democracy. Stanowi ona studium 36 demokratycznych państw z całego świata. Lijphart dzieli w niej demokracje na konsensualne (consensus democracy) i większościowe (majoritarian democracy). W jego przekonaniu, model większościowy charakteryzuje się reprezentowaniem interesów bezwzględnej większości wyborców, ekskluzywnością i konfliktowością, natomiast model konsensualny dąży do reprezentowania tak wielu wyborców jak to możliwe oraz do dzielenia i ograniczania władzy, jest inkluzywny i nastawiony na kompromis. Teoria Lijpharta poparta jest analizą ilościową dziesięciu wskaźników podzielonych na dwie grupy: wymiar wykonawczo-partyjny i wymiar federalno-unitarny.