Charakterystyczne cechy demokracji konsensualnej to: dzielenie władzy wykonawczej w szerokich, wielopartyjnych koalicjach równowaga sił między władzą wykonawczą i ustawodawczą system wielopartyjny proporcjonalny system wyborczy skoordynowany i korporacyjny system grup interesów federalna i zdecentralizowana forma rządu podział władzy ustawodawczej między dwie równie silne, ale inaczej konstytuowane izby parlamentu sztywna konstytucja, która może być zmieniona tylko większością kwalifikowaną sądowy nadzór nad legislacją, sprawowany przez sąd najwyższy lub konstytucyjny niezależność banku centralnego.
Wnioski Podstawową tezą badań Lijpharta nad demokracjami jest twierdzenie, że demokracje konsensualne są zdecydowanie lepsze jakościowo. Lijphart argumentuje, że demokracje konsensualne są bardziej reprezentatywne, efektywniejsze w tworzeniu skutecznej legislacji, a także stanowią "milszą, delikatniejszą (kinder, gentler)" formę demokracji, co objawia się ich większą skłonnością do udzielania pomocy humanitarnej, czy łagodniejszym prawem karnym.