Powróciwszy do kraju podjął studia z historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim – łącząc je z pracą zawodową w Dyrekcji Zbiorów Państwowych w charakterze kierownika inwentaryzacji dzwonów zabytkowych (1924–1926).
Studia zakończył w 1928 roku uzyskując stopień doktora na podstawie pracy: Antoni Brodowski 1784–1832. Jej promotorem był prof. Zygmunt Batowski. W latach 1926–1930 był Sienkiewicz asystentem prof. Batowskiego na Uniwersytecie Warszawskim (prowadził w tym czasie ćwiczenia ze wstępu do historii sztuki).
W latach 1930–1932 i w 1935 uzupełniał swą wiedzę, podróżując za granicę – do Francji, Niemiec, Holandii, Belgii (jako stypendysta Min. WRiOP). Dzięki temu poznał wybitnych polskich malarzy, zwłaszcza przebywających w tym czasie we Francji Olgę Boznańską i Tadeusza Makowskiego. Rezultatem studiów nad twórczością tego artysty była zorganizowana przez Sienkiewicza w 1936 roku wystawa prac Tadeusza Makowskiego. W następnych latach kontynuował zainteresowanie Makowskim, gromadząc materiały do jego twórczości z zamiarem ich publikacji (nie zrealizowanym). W latach 1933–1937 był referentem sztuk plastycznych w Wydziale Sztuki Min. WRiOP. W okresie poprzedzającym wybuch wojny pracował również jako pedagog w Szkole Sztuk Pięknych im. W.