Technologia produkcji rozwinęła się przede wszystkim w mieście Kanazawa, które było też centrum jego produkcji. Jednak w roku 1696 wprowadzono monopol produkcji, zastrzegając ją tylko dla dwóch miast w Japonii: Edo i Kioto, tym niemniej tradycje w Kanazawie przetrwały dzięki nielegalnej wytwórczości. Na początku okresu Meiji, w związku z upadkiem siogunatu, dawne monopole przestały obowiązywać, produkcja w Edo załamała się, a rzemieślnicy (a później firmy) z Kanazawy szybko odzyskali dominującą pozycję na rynku, zachowując ją do czasów współczesnych.

Proces produkcji kinpaku zaczyna się od uzyskania odpowiedniego stopu i wytworzenia z niego kwadratowych płytek grubości 5 mm i wielkości 6 cm. Takie kwadraty przedzielone większymi kwadratami specjalnego papieru układa się w stos liczący 200 płytek, otoczony warstwą skóry zwierzęcej. Stos ten jest następnie poddawany serii uderzeń młota (pierwotnie bito ręcznie, obecnie używa się młota maszynowego). Po każdej serii płytki złota robią się cieńsze i większe, toteż przed kolejną serią uderzeń wymienia się na większe arkusze papieru rozdzielającego poszczególne płytki. Ten etap kończy się, gdy kwadratowe płytki złota mają wielkość 21 cm i grubość 0,003 mm.