mały|Witold Kieszkowski w Drui podczas badań terenowych. Witold Kieszkowski h. Krzywda (ur. 25 lutego 1903 w miejscowości Dębino na Podolu, zm. 10 września 1950 w Warszawie) – polski historyk sztuki i archeolog, znawca renesansowej rzeźby i architektury.
Życiorys mały|Stanisław Lorentz, Jan Bułhak i Witold Kieszkowski z innymi osobami w Drui na Kresach Wschodnich, podczas badań terenowych. Urodził się 25 lutego 1903 w miejscowości Dębino k. Hajsynia na Podolu, w ziemiańskiej rodzinie Apolinarego i Franciszki z Bernatowiczów. Dzieciństwo spędził w kresowych majątkach Narajówka i Krzywczunka. W okresie nauki gimnazjalnej działał w Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). Po przyjeździe w styczniu 1920 roku do Warszawy zgłosił się jako ochotnik do wojska, biorąc udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po zakończeniu działań wojennych i wznowieniu nauki uzyskał maturę w Gimnazjum im. Zamoyskiego w Warszawie. Początkowo studiował na Uniwersytecie Warszawskim archeologię, a po roku przeniósł się na historię sztuki i został uczniem Zygmunta Batowskiego. Dyplom magisterski uzyskał w roku 1929. W latach 1930–1935 był asystentem Zakładu Architektury Polskiej. W latach 1932–1936 redagował „Biuletyn Historii Sztuki i Kultury”. W latach 1935–1937 był konserwatorem zabytków na woj. warszawskie i białostockie, potem na woj.