pułku obrony krajowej na froncie austriacko-włoskim. Następnie jako Fähnrich kolejno podporucznik od 1 stycznia do 31 października 1918 nadal był instruktorem wyszkolenia karabinów maszynowych w batalionie zapasowym 32. pułku obrony krajowej w Bochni.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Zaczął karierę od stopnia porucznika w 2. pułku strzelców podhalańskich w Bochni, nadal będąc instruktorem wyszkolenia karabinów maszynowych. Od 16 lutego do 15 sierpnia 1919 roku odbył kurs oficerów samochodowych w 5. dywizjonie samochodowym w Krakowie. Kolejno jako podporucznik porucznik od 16 sierpnia 1919 do 31 kwietnia 1921 r. w 1 Dywizji gen. Józefa Hallera w 13 Dywizji Piechoty, grupy południowej na froncie polsko-bolszewickim był dowódcą kolumny samochodowej nr 86. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 45. lokatą w korpusie oficerów samochodowych, a jego oddziałem macierzystym był 6. dywizjon samochodowy we Lwowie. W 1922 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego, pozostając oficerem nadetatowym 6. dywizjonu samochodowego.