W momencie, gdy dotarł na okręt, bunt był jednak już faktycznie stłumiony, co stało się podstawą do jego uniewinnienia od zarzutu próby zbrojnej zmiany systemu władzy w Rosji.

W latach 1907–1917 mieszkał z żoną we Francji, w maju 1909 wziął udział w pracach 5 Zjazdu Partii Socjalistów-Rewolucjonistów, na którym został wybrany do Zagranicznej Delegacji tej partii, w 1912 wraz z Nikołajem Awksientjewem wydawał pismo „Poczin”. Podczas I wojny światowej wraz z Gieorgijem Plechanowem reaktywował pismo „Prizyw” („Wezwanie”), w lutym 1917 wraz z Awksientjewem i Sawinkowem wrócił do Piotrogrodu, w kwietniu 1917 został zastępcą przewodniczącego Komitetu Wykonawczego Rady Delegatów Chłopskich, a latem 1917 tymczasowym komisarzem Floty Czarnomorskiej. W 1918 był członkiem Związku Odrodzenia Rosji, reaktywował jego organ prasowy „Wozrożdenije” („Syn Oteczestwa”), brał udział w naradzie jasskiej.