Nazwisko George’a Martina zostało wpisane do ksiąg jachtu HMS „Mary” 13 grudnia 1771 roku, lecz właściwie nie był on zamustrowany aż do 20 listopada 1776 roku, kiedy został służącym kapitana na okręcie swego wuja sir Joshuy Rowleya, HMS „Monarch”. Pozostał na służbie pod Rowleyem przez kilka lat, awansując wpierw na starszego marynarza, a później na oficera kadeta.
Amerykańska wojna o niepodległość 27 lipca 1778 roku Martin wziął udział w bitwie pod Ushant, zanim 8 grudnia tegoż roku został przeniesiony, wraz z wówczas już wiceadmirałem Rowleyem, na jego nowy okręt flagowy, 74-działowy HMS „Suffolk”, pod dowództwo komandora Hugh Cloberry Christiana. „Suffolk” wypłynął do Indii Zachodnich i był częścią floty admirała Johna Byrona w bitwie koło Grenady 6 lipca 1779 roku. Martina przeniesiono na 44-działową fregatę HMS „Actaeon”, a następnie na 14-działowy slup HMS „Chameleon”, zanim trafił na slup HMS „Rover” pod komandorem sir Johnem Duckworthem. Duckworth mianował go na czas służby oficerem kadetem i pomocnikiem drugiego oficera. Martin wziął udział w bitwie koło Martyniki oraz w kolejnych starciach koło wyspy, w kwietniu i maju 1780 roku. Po tych bitwach przeniesiony został na HMS „Hart” pod Jamesem Vashonem, gdzie służył do 15 lipca 1780 roku.