Jest to charakterystyczna cecha odróżniająca bakteriozę lilaka od chorób wywoływanych przez inne fitopatogeny.
Epidemiologia Bakterię może przenosić wiatr, szkodniki żerujące na bzie lilaku, a także może być przeniesiona z roślin chorych na zdrowe na narzędziach używanych do obcinania pędów. Do rośliny wnika przez uszkodzenia, np. rany po cięciu, obrywaniu kwiatostanów, drobne ranki pozostałe po żerowaniu szkodników oraz przez naturalne otwory, np. Przetchlinki czy aparaty szparkowe. Rozwojowi choroby sprzyja wilgotna i zimna pogoda oraz uszkodzenia pędów spowodowane przez grad, owady czy uszkodzenia mrozowe roślin.
Bakteria zimuje na opadłych liściach oraz w porażonych częściach roślin, na granicy martwej i zdrowej tkanki. Szczególnie podatne na chorobę są odmiany lilaka o białych kwiatach.
Ochrona Ponieważ bakteria jest polifagiem pasożytującym na licznych gatunkach roślin, przeniesiona może być na duże odległości i infekuje rośliny przez rany, podstawowym zabiegiem ochronnym jest niedopuszczenie do infekcji ran.