Dodatkowo oprócz zaopatrzenia, konwój przewoził prawie 3000 francuskich żołnierzy dla wzmocnienia garnizonu; niepotrzebny dodatek, który całkowicie zniweczyłby uzupełnienie zapasów żywności obleganej twierdzy.
Kiedy Francuzi planowali wysłanie pomocy, Royal Navy przygotowywała się do wymiany 500 stacjonujących na Malcie, na 1200 neapolitańskich żołnierzy, wysłanych przez króla Ferdynanda. Nelson, który ostatnio zaniedbał swoje obowiązki jako dowódcy blokady, na rzecz Emmy, żony brytyjskiego ambasadora Sir Williama Hamiltona, został zobowiązany do towarzyszenia neapolitańskiemu konwojowi. Cała operacja dowodzona była przez admirała Lorda Keitha, dowódcę Nelsona i naczelnego dowódcę floty na Morzu Śródziemnym, na jego okręcie flagowym HMS „Queen Charlotte”.
Bitwa thumb|left|HMS „Success” Konwój Keitha przybył na Maltę w pierwszym tygodniu lutego 1800 roku, i wysadził neapolitańskich żołnierzy w Marsa Sirocco. 17 lutego, kiedy Keith przebywał poza Vallettą, otrzymał wiadomość z fregaty HMS „Success”, że francuski konwój zmierza ku wyspie od strony Sycylii. „Success”, dowodzony przez komandora Shuldhama Pearda, miał za zadanie obserwować wody u wybrzeża Trapani. Po odkryciu francuskich okrętów, które były konwojem admirała Perrée, płynącym z Tulonu, Peard śledził ich podchodzenie do Malty.