Alessandro Quaresmi (Quaresmio) (1583-1656) – włoski franciszkanin, kapłan katolicki, palestynolog, teolog i kustosz Ziemi Świętej.
Życiorys Urodził się 4 kwietnia 1583 w Lodi pod Mediolanem w Lombardii. W młodym wieku wstąpił do franciszkanów, przyjmując imię zakonne Francesco. Po ukończeniu studiów filozoficznych i teologicznych przyjął święcenia kapłańskie. Jako młody kapłan wykładał filozofię i teologię w prowincjalnym seminarium. Krótko pełnił urząd gwardiana konwencie Sant’Angelo w Mediolanie. Zrezygnował, jak sam mówił, «by poświęcić się nauce i kontemplacji Męki Chrystusa i Jego świętego Krzyża». Owocem poświęconych studium i modlitwie miesięcy było dzieło De sacratissimis D. N. Jesu Christi quinque vulneribus, wydane w Wenecji w 1652.
W roku 1616 Quaresmi został wysłany do Ziemi Świętej, by podjąć pracę misyjną w Kustodii Ziemi Świętej. Od roku 1618 był przyłożonym klasztoru w Aleppo w Syrii, a następnie wybrany został przez Stolicę Apostolską na okres 7 miesięcy Prezydentem Kustodialnym (Kustosz facende funzione). Po powrocie w 1619 do Aleppo, sława jego erudycji i zaangażowanie w dzieło powrotu do pełnej jedności Kościoła, popchnęło papieża Urbana VIII do ustanowienia go Delegatem Apostolskim dla chaldejczyków i maronitów, Komisarzem Papieskim i Wikariuszem Patriarchalnym nestorianów.