Nazewnictwo w prawie polskim W obowiązującym polskim prawie ruchu drogowego podstawowym terminem odnoszącym się do wydzielonej infrastruktury rowerowej jest „droga dla rowerów”, a nie „ścieżka rowerowa”. Prawo o ruchu drogowym definiuje „drogę dla rowerów” jako drogę lub część drogi niebędącą jezdnią, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi i przeznaczoną do ruchu rowerów, hulajnóg elektrycznych i urządzeń transportu osobistego, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także do ruchu pieszych oraz osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch. Od „drogi dla rowerów” prawo odróżnia między innymi „pas ruchu dla rowerów”, będący częścią jezdni przeznaczoną do ruchu rowerów w jednym kierunku oraz „drogę dla pieszych i rowerów”, przeznaczoną do wspólnego ruchu pieszych, rowerów i innych kategorii użytkowników wskazanych w ustawie.
W starszych przepisach technicznych oraz w starszym języku prawnym funkcjonowały nazwy „ścieżka rowerowa” i „ścieżka pieszo-rowerowa”.