Dzięki temu pomiędzy nimi dwoma nie dochodzi do konfliktu.
Ponieważ osobnik podporządkowany nie traci energii na niepotrzebne konflikty, zwiększa się jego dostosowanie na poziomie osobniczym. Jednak osobnik dominujący również traci przez to mniej energii, gdyż nie musi konkurować, wygrywa bez straty energii. W rezultacie w społeczności jest mniej konfliktów, traci ona na nie mniej energii i rzeczona hipoteza działa również na poziomie doboru grupowego, choć nie jest on konieczny dla jej przyjęcia.
Trudności Twórcy hipotezy zwracają uwagę na sprzeczne wyniki obserwacji w zakresie wrogości osób z depresją wobec otoczenia. Część badaczy opisuje zwiększoną złość u pacjentów z depresją, co może wydawać się sprzeczne z ideą hamowania agresji jako funkcji depresji. Hipoteza pozycji społecznej przywiduje jednak zahamowanie agresji jedynie wobec osób o takiej samej lub wyższej randze społecznej. Agresja wobec osób o niższej pozycji w depresji jest często podwyższona, a obserwacje kliniczne wskazują na niewyrażanie agresji "na zewnątrz" lub wyrażanie agresji w rodzinie wobec dzieci lub współmałżonka.